என் வாழ்க்கையில் சில பக்கங்கள்-2

என் மகனுக்குப் பெண் நிச்சயித்த சமயம். 2012 பிப்ரவரி-மார்ச் ஆக இருக்கலாம். பெண்வீட்டாரில் ஒரு பதினைந்துபேர் எங்கள் வீட்டைப் பார்க்க வந்தார்கள். அப்போது நாங்கள் கிண்டியில் ஒரு வீட்டு மாடியில் வாடகைக்குக் குடியிருந்தோம். நான் நிறைய எழுதியிருந்த போதிலும் அங்கீகாரங்களோ விருதுகளோ கிடைக்காத காலம் அது. 2011இல் ஆனந்தவிகடனின் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளர் விருது கிடைத்திருந்த போதிலும் அவர்கள் அப்போது அதற்கான பட்டயங்களோ அடையாளங்களோ எதையும் அளித்திருக்கவில்லை.
மாமரத்தில் ஏறிய குரங்குப் பட்டாளம் போல் வீடுமுழுவதையும் அடைத்துக் கொண்டார்கள். அவர்கள் திமிர்ப்பேச்சு தாங்க முடியவில்லை. பெண்ணுக்குத் தாய்வழிப் பாட்டனாம் ஒரு கிழவன். எங்கள் பெண்ணைப் போல் உலகத்தில் இருக்க முடியாது, எவ்வளவு சீர்செனத்தி செய்வீர்கள்? 100 பவுன் போடுவீர்களா? என்றெல்லாம் கிண்டலோ, நிஜமோ தெரியாது, பேசிக் கொண்டிருந்தான். பெண் ஏதோ ஒரு கம்பெனியில் இரண்டு வருஷமாக வேலை செய்கிறாளாம். பெண்ணின் மாமன் என்று ஒருவன். இவன் இரயில்வேயில் உத்தியோகத்தில் இருக்கிறானாம், இவனுடைய ஆணவப் பேச்சையும் சகிக்க முடியவில்லை. இதற்கு நடுவில் என் மகனோ மனைவியோ, “இவங்க ஒரு எழுத்தாளர். நிறைய புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறாங்க” என்று என்னைப் பற்றிக் கூறினார்கள். “எழுத்தாளராம்…எழுதுகிறானாமே இவன்? என்ன சார் எழுதறீங்க?” என்று கிண்டலடித்தார்கள் பெண் வீட்டில். சாண்டில்யனைப் படித்துக்கூட புரிந்துகொள்ள முடியாத கும்பல், இந்த மாதிரிப் பேசியது. சிவனே என்று பொறுத்துக் கொண்டு உபசரித்து அனுப்பிவைத்தோம். வெறும் பண அருமை தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத கும்பல். அப்போதே அதன் தகுதி தெரிந்துவிட்டது. கட் பண்ணி யிருக்க வேண்டும். ஆனால் பெண்பார்த்த அன்றே “உங்கள் பெண் பிடித்திருக்கிறது, எடுத்துக் கொள்கிறோம்” என்று என் மனைவியையும் கேட்காமல் வாக்குக் கொடுத்துவிட்டேன். அந்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவதற்காக அன்றும் பேசாமல் இருந்தேன். அதனால் எனக்குப் பின்னால் ஏற்பட்ட அவமானங்கள் சொல்லி முடியாது. என்ன செய்ய?
கொண்டு குலம்பேசக் கூடாது என்பார்கள். ஆனால் தேவையின்றி எனக்கு ஏற்பட்ட அவமானங்கள் வாழ்க்கையில் மிகுதி. குறிப்பாக எங்கள் சாதியைச் சொல்லவேண்டும். எப்படியோ பிஎஸ்.சி, பி.இ., என்றெல்லாம் சற்றே படித்து, பெரும்பாலோர் வேலையில் இருந்தார்கள். ஆனால் பொது அறிவு பூஜ்யம். பாடப்புத்தக அறிவுக்குமேல், பணம் சம்பாதிப்பதற்குமேல், சற்றும் வெளி விஷயங்கள் இருக்கின்றன என்பதை அறியாத சோற்றுக் கூட்டம்.
இப்படிப்பட்ட சாதியில் பிறந்துவிட்ட வள்ளலார் என்ன பாடு பட்டிருப்பார் என்பதை நினைத்துப் பார்க்க மனம் தாள முடியவில்லை. அதனால்தானோ என்னவோ, “கடைவிரித்தேன், கொள்வாரில்லை” என்று கடைசியில் சொல்லிப் போனார், பூவினும் மெல்லிய மனமுடைய அந்தப் பெரியார்.


“ஆய்வு”

ஒரு மேலாளர் தனது தொழிற்சாலைப் பகுதியில் மேற்பார்வை (இந்தக்காலச் சொல்லில் “ஆய்வு”)செய்து கொண்டிருந்தார். ஓர் இளைஞன் எந்த வேலையும் செய்யாமல் சுவரில் சாய்ந்து நின்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார். அவனிடம் சென்று, “ஏம்பா, உன் சம்பளம் என்ன?” என்றார். “ரெண்டாயிரம் ரூபாய் சார்” என்றான் அவன். உடனே பாக்கெட்டிலிருந்து நாலாயிரம் ரூபாயை எடுத்துக் கொடுத்து “இந்தா ரெண்டு மாச சம்பளம். இனிமே இந்தத் தொழிலகம் பக்கமே தலையைக் காட்டாதே..சோம்பேறிகளுக்கு இங்கே இடமில்லை” என்றார். அவன் வாங்கிக் கொண்டு போய்விட்டான். 
பிறகு அவர் பக்கத்திலிருந்த தொழிலாளியிடம் “அவன் என்ன வேலை செய்துவந்தான்” 
என்று கேட்டார். “சார், அவன் பக்கத்து சங்கீதா மெஸ் ஆள். நாங்க அங்கதான் சாப்பிடுவோம். இங்கே மத்தியான சாப்பாடு இன்னிக்கு எததனை பேருக்கு வேணும்னு கேட்டுத் தெரிஞ்சிக்க வந்திருந்தான்” என்றார் அந்தத் தொழிலாளி.


சாதுரியம்

பெரியோர்களின் வாழ்க்கையையும் கொள்கைகளையும் உதட்டளவில் வெகுவாகப் புகழ்ந்து பேசி, தங்கள் வாழ்க்கையில் அவற்றை ஒரு சிறிதும் பின்பற்றாமல் வாழ்கின்ற இந்திய மக்களின் நடைமுறைக்கு காந்தி ஜெயந்தி ஒரு நல்ல உதாரணம். கொள்கைகளை மதிப்பிட்டு ஏற்று நடப்பதோ புறக்கணிப்பதோ அன்றி வெறும் சொல்லளவு மரியாதையினாலும் ஊருக்கு ஊர் சந்திக்குச் சந்தி வைக்கப்படும் பொம்மைகளாலும் அவற்றிற்கு ஆண்டுக்கு ஒருமுறை இடப்படும் மாலைகளாலும் பயன் என்ன?


இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் மாற்றம் – பகுதி 8

இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் மாற்றம் – பகுதி 8

இந்திய வல்லரசு: உலகமயமாக்கலை விற்பனை செய்தல்

ஆழமாகும் சமமின்மை, வளரும் பாதுகாப்பின்மை உணர்வு ஆகியவற்றின் இடையில் எழும் இயற்கையான கேள்வி, எப்படி இந்த உலகமயமாக்கல் வடிவத்தை மக்கள்திரள் ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு செய்தனர் என்பது. மாநில, தேசியத் தேர்தல்களில் ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒரு முறையேனும் மக்களின் ஒப்புதலைப் பெறவேண்டிய அரசியல் கட்சிகள், முதலீட்டு நீக்கம், தனியார் மயமாக்கல், உலகமயமாக்கல் என்பவற்றை எவ்விதம் அவர்களிடம் விற்பனை செய்கின்றன?

கல்வியாளர்கள் – கொள்கை வகுப்போர் இடையில் உலகமயமாக்கல் பற்றி இன்னும் விவாதம் நடந்துகொண்டிருந்தபோதே, மேட்டுக்குடிக் கட்டத் திலிருந்து சீர்திருத்தங்கள் நகர்ந்து, வெகுமக்கள் கட்டத்திற்குச் சென்ற போதுதான் (1990களின் இடைப்பகுதியிலிருந்து) சாதாரணமக்கள், தாராளமயமாக்கலின் தாக்கத்தை உணரத் தொடங்கினர். பிஜேபி வழிநடத்திய தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சியில் இருந்தபோது (1998-2004) தாராள மயமாக்கலின் வெகுமக்கள் கட்டத்தின் பெரும்பகுதி நிகழ்ந்தது. காங்கிரஸ் வழிநடத்திய ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசாங்கம் அதைத் தொடர்ந்தது.

பழைய காந்திய இலட்சியமான சுதேசி அல்லது சுயசார்பு என்பதை இரண்டு கட்சிகளுமே “உலக அரங்கில் இந்தியாவை வல்லமையுள்ளதாக ஆக்கக்கூடிய எதுவும்” என்று அர்த்தப்படுத்தும் விதமாக மெதுமெதுவாக மறுவரையறை செய்தன. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாம் சுதேசியைப் பற்றிக் குறைவாகவும், வல்லரசு என்பதைப் பற்றி மிக அதிகமாகவும் கேட்கத் தொடங்கினோம்.

1998இல் பிஜேபி அரசாங்கம் நடத்திய அணுச் சோதனைகளுக்குப் பிறகு வல்லரசு என்ற பேச்சு அடிக்கடி கேட்கப்படலாயிற்று. உலக அரங்கில் இந்தியாவின் கௌரவத் திற்கு மிகப்பெரிய சக்தி கொடுப்பனவாக இச்சோதனைகள் விளக்கப்பட்டன. ராப் ஜென் கின்ஸ் என்பவருடைய கூற்றுப்படி, பொருளாதார வட்டத்திலும், பிஜேபி அதேவித கௌரவத்தை உருவாக்கும் என்று உறுதியளித்தது.

“பிஜேபியின் பார்வையில், சர்வதேசச் சமூகத்தில் இந்தியா தனக்குரிய இடத்தை எடுத்துக் கொள்ளும் என்பதற்கு உலக மயமாக்கல் களமாக அமைந்தது; உலகப் பாதுகாப்புத் துறையில் 1998இன் அணுச் சோதனைகளால் இது அடையப்பட்டது போலவே, இந்தியாவின் தகவல்தொழில்நுட்ப நிபுணத்துவமும், வணிக புத்திக்கூர்மையும் இந்தியாவை உலகப் பொருளாதாரத் துறையிலும் செழிக்கவைக்கும்.”

தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசில் நிதியமைச்சராக இருந்த ஜஸ்வந்த் சிங்கின் பின்வரும் கூற்று ‘வல்லரசு சுதேசி’ (வல்லரசு இந்தியா) என்ற சொல்-அலங்காரத்திற்கு ஒரு நல்ல உதாரணம் ஆகும்.

“அறிவுத்தொழில்துறையில் என்ன நிகழ்கிறது என்று பாருங்கள்….நாம் உலகத்தைச் சென்றடைந்து நமது இருப்பை உலகமயமாக்கலின் மூலமாகப் பதிவுசெய்து கொண்டிருக்கிறோம். இன்று இந்தியத் தொழில் முனைவோர் கொண் டாடப்படுகின்றனர். டாடா, டேவூ நிறுவனத்தை வாங்குவதையும், ரிலையன்ஸ் ஃப்ளாக் நிறுவனத்தை வாங்குவதையும் பாருங்கள். ஆய்வு வெளிநாடு செல்கிறது. மருந்துக் கம்பெனிகள் வெளிநாடு செல்கின்றன. இந்திய நிறுவனங்கள் வெளியே சென்று உலகமயமாகின்றன. இதுதான் சுதேசி.” (அழுத்தம் என்னால் தரப்பட்டது).

இன்று எல்லாக் கட்சிகளுமே வல்லரசு அந்தஸ்தை இந்தியா அடையப்போகிறது என்ற உறுதிமொழியைத் தங்கள் தேர்தல் பேச்சுகளில் பயன்படுத்துகின்றன. அயல்நாட்டு முதலீட்டுக்கு எதிராகக் காவலிருக்கும் சங்கப் பரிவார அமைப்பான சுதேசி ஜாக்ரண் மஞ்ச்-சும்கூட இந்தப் பார்வையை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது.
பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு எதிராக நீண்டகாலமாகக் கடுமையான விமரிசனம் செய்துவந்த சுதேசி ஜாக்ரண் மஞ்ச்சின் தலைவரான எஸ். குருமூர்த்தி, இந்துத்துவ நோக்கில் உலகமயமாக்கலை ஆதரிக்கின்ற சிந்தனையமைப்பான இந்தியன் ஃபர்ஸ்ட் ஃபவுண்டேஷனின் இயக்குநர் கள் குழுவில் அமர்ந்துகொண்டு, “உலகப் பொருளாதார பலத்தைப் பெற அளவிட்ட உலகமயமாக்கல் கருவியாகும்” என்று பேசுகிறார்.

ஆனால் இந்துத்துவ அணிகளின் உள்ளிருந்தே தனியார்மயமாக்கலுக்கும் உலகமயமாக்கலுக்கும் – குறிப்பாக, ஆர்எஸ்எஸ்-ஸின் கூட்டுத் தொழிற்சங்கமான ‘பாரதிய மஜ்தூர் சங்கத்’ (பிஎம்எஸ்)திடமிருந்தும்,
சிறு-உற்பத்தியாளர்களிடமிருந்தும் எதிர்ப்பு இருக்கிறது. இவர்களால் (பெரும்பாலும் சீனாவிலிருந்து) மலிவாக இறக்குமதி செய்யப்படும் பொருள்களுக்கு எதிராகப் போட்டியிட முடியவில்லை. சங்கப் பரிவாரத்தின் அதிகப் போர்க்குணமுடைய பிரிவுகளிலிருந்து, மேற்கத்தியக் கலாச்சார இறக்குமதிகளுக்கும் (உதாரணமாக, காதலர்தினக் கொண்டாட்டம், அழகிப்போட்டிகள், மதுபான விடுதிகள்) குறிப்பிட்ட அளவில், அவ்வப்போது வன்முறை சார்ந்தும் எதிர்ப்பு இருக்கிறது. இதுபோன்ற நாசவேலைகள் செய்பவர்களை பிஜேபி மறைமுகமாக ஆதரிக்கிறது; அதேசமயம், மத்தியவர்க்கத்தினர்கள் இடையே தனக்கு வளர்ந்து வரும் வாக்கு ஆதரவினை பாதிக்காத அளவில் தன்னை அவர்களிடமிருந்து தொலைவு படுத்திக்கொள்ளவும் செய்கிறது.

சுதந்திரச் சந்தைகளை சற்றும் தயக்கமின்றி ஆதரிக்கும் கருத்தியல் சொல்லாடலை மேற்கொள்பவர்களில் மேலும் இரண்டு குழுவினர் உள்ளனர். முதலாவது குழுவினர், சங்கப் பரிவாரத்தின் மதவாத திட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள். “இந்துமதம், தனிநபரை மேம்படுத்தும் மதம்” என்ற விளக்கத்தை ஆதரிப்பவர்கள் இவர்கள். இவர்களில் முக்கியமானவர்களும், செல்வாக்கு மிகுந்தவர்களும் என, (முந்தியபகுதி ஒன்றிலேயே ஒரு விசித்திரமான அரசியல்-பொருளாதாரவாதி என்று நாம் கண்ட) சுப்பிரமணியம் சுவாமி, (நன்கு அறியப்பட்ட பொதுமனிதரும், தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில் அரசுமுதலீட்டுநீக்க அமைச்சராகப் பணிபுரிந்தவருமான) அருண் ஷோரி ஆகியோரைக் கூறலாம்.

உலகெங்கிலுமுள்ள தொழிலதிபர்கள், பெருவணிகர்களின் செல்லப்பிள்ளை ஆகியுள்ள, குஜராத்தின் முதலமைச்சரான [இப்போது இந்தியப் பிரதமர்!] நரேந்திர மோடியையும் இவர்களுடன் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். இம்மாதிரிக் கருத்து நோக்கினைக் கொண்டவர்களை இந்துத்துவ நவதாராளவாதிகள் எனலாம்.

இரண்டாவது குழுவினர், மதச்சார்பின்மையை (அல்லது குறைந்தபட்சம், இந்துத்துவம் அற்ற நோக்கினை) முன்நிறுத்தும் வலதுசாரிக் கட்சியினர். இவர்கள் பிஜேபி மற்றும் ஆர்எஸ்எஸ்-ஸின் பிரிவுபடுத்தும் முஸ்லிம் எதிர்ப்பு, கிறித்துவ எதிர்ப்புத் திட்டங்களை ஒதுக்குபவர்கள். தனிநபர் உரிமைகள், சுதந்திரம், சிறு அரசாங்கம், மதத்தையும் அரசையும் வேறுபடுத்தல் ஆகியவற்றில் செவ்வியல் தாராளவாத நிலைப்பாடுகளைப் பிரபலப்படுத்துபவர்கள். ஒருவிதமான இன்றைய சுதந்திராக் கட்சிக்காரர்கள். இந்தக் கருத்தியலைப் பகிர்ந்துகொள்பவர்களை நியாயமாக இந்துத்துவம்-சாராத நவதாராளவாதிகள் எனலாம்.

இந்துத்துவ நவதாராளவாதிகள், அமெரிக்க மதவாத நவபழமை வாதிகளுக்கு (தியோகான்கள் அல்லது இறையியல் பழமையாளர்கள்) நெருங்கிய கருத்தியல் உறவினர் ஆவர். அமெரிக்கத் தியோகான்கள், ரோமன் கத்தோலிக்க மதத்தின் இயற்கைச் சட்ட மரபிலிருந்து பெறப்பட்ட இறையியல் உலகப் பார்வையிலிருந்து தங்கள் தீவிர ஆர்வத்துடன்கூடிய அமெரிக்க தேசியவாதத்தையும், முதலாளித்துவ விருப்பத்தையும் நியாயப் படுத்துபவர்கள். (ட்ரம்ப்பை நினைவு கொள்ளுங்கள்!)

கொள்கைரீதியிலாவது அமெரிக்க அடிப்படைக் கோட்பாடான திருச்சபை – அரசு பிரிவினையை ஏற்றுக் கொள்ளும் மைய நீரோட்டச் சீர்திருத்தக் கிறித்துவப் பிரிவுகளைப் போலன்றி, தியோகான்கள், மதச்சார்பின்மையை ஒரு தீட்டாகவும், அமெரிக்காவின் கலாச்சார நோய்களுக்கு முதன்மையான மூலமாகவும் நோக்குபவர்கள். ஜியார்ஜ் டபிள்யூ. புஷ்ஷின் விசுவாச அடிப்படை (தொழில்தொடக்க) முயற்சிகளுக்குத் தத்துவரீதியான நியாயப்படுத்தலை வழங்கியவர்கள். அமெரிக்க தேசத்திற்கு முன்நிபந்தனையும் முதலாளித்துவ சுதந்திரச் சந்தைகளின் செயல்பாட்டுக்கு முதல் தேவையும் கிறித்துவமத விசுவாசமே என்று வலியுறுத்துபவர்கள்.

இதேபோல, இந்திய தேசத்திற்கு முன்நிபந்தனையும், இந்திய முதலாளித்துவம் முறையாகச் செயல்படுவதற்கான முன் தேவையும் இந்து மதமே என்ற கருத்தியலை இந்தியத் தியோகான்களாகிய இந்துத்துவ நவதாராளவாதிகள் முன் வைக்கின்றனர். இந்த நிலைப்பாட்டை சுப்பிரமணியம் சுவாமியின் கருத்துகள் எடுத்துக்காட்டுபவை. 1970களில் இந்து மறுமலர்ச்சியையும் முதலாளித்துவத்தின் தலையிடாக் கொள்கையையும் இணைக்கவேண்டும் என்று சுப்பிரமணியம் சுவாமி கூறியபோது சிரித்து ஒதுக்கப்பட்டார். ஆனால் இதே சிந்தனைகள், பலவேறு பத்திகளிலும், இணையதள வலைப்பூக்களிலும் மறுசிப்பம் செய்து இன்று தரப்படும்போது, உள்நாட்டிலும், அயல்நாட்டிலுள்ள அயலக இந்தியர்கள் இடையிலும் புதிய வரவேற்பைப் பெறுகின்றன.

நேருவின் சமதர்மவாத, சகிப்புத்தன்மையின் எல்லாக் கூறுகளையும் கலைத்தெறியவும்,
ஆண்டுக்கு 10 சதவீதம் என மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளரும்படி தனியார் துறை செழிக்கும்படியாக உள்கட்டமைப்பை ஆக்கவும், கொள்கைகளையும் வழங்குமளவுக்கு மட்டும் அரசைக் குறுக்கவும்,
தங்கள் ஆர்வங்களை அமெரிக்கா, இஸ்ரேல் ஆகியவற்றின் செயல்தந்திர ஆர்வங்களுடன் ஒத்துச்செல்லவும்,
தேவையான அரசியல் விருப்புறுதியை இந்தியர்கள் வளர்த்துக் கொண்டால்,
2025அளவில் இந்தியா ஓர் உலக வல்லரசாக மாறும் என்று சுவாமி வாக்களிக்கிறார்.

இவை அனைத்தும் தேவை என்றே வைத்துக் கொள்வோம்!
இந்தப் பொருளாதார, அயல்நாட்டுக்கொள்கைச் சீர்திருத்தங்கள் இதற்குப் போதுமானவை அல்ல. மேலும் தேவையானது, இந்துஸ்தானத்தின் (இந்தியாவுக்கு அவர் விரும்பும் பெயர்) வெகுமக்களின் (முஸ்லிம்கள், கிறித்துவர்கள் உள்பட) இதயங்களிலும் மனங்களிலும், பள்ளிகள், அரசாங்கம், பெருவணிக நிறுவனங்களிலும் சமஸ்கிருத இந்துமதம் மீண்டும் அரியணை ஏறவேண்டும் என்பதே. பொருளாதார வல்லரசுத்தனம் என்பது இந்து மறுமலர்ச்சியோடு சேரும்போதுதான் வரும்!

“இந்தியா உலகப் பொருளாதார சக்தியாக மாறுவது போதாது. உலகமுறைமையில் அவள் உரிய இடத்தைப் பெற வேண்டுமானால், சுயசந்தேகம் அற்ற ஓர் ஆண்மையுள்ள மன அமைப்பினால் முழுமையான இணைப்பைப் பெறுவதோடு, கடந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளாகச் சேகரித்த அழுக்கையும், தேவையற்ற மூட்டைமுடிச்சையும் சுத்தப்படுத்த ஓர் இந்து மறுமலர்ச்சிக்கும் ஆளாகவேண்டும்.”

வேடிக்கை என்னவெனில், தனியார் தொழில்களின் வழியிலிருந்து அரசு விலகியிருக்க வேண்டுமாம், ஆனால் மக்களின் பொதுப்பணத்தை மட்டும் இந்துமத மறுமலர்ச்சியை ஊக்கத்தோடு மேம்படுத்த அது பயன்படுத்தவேண்டுமாம்! சுவாமியும் அவருடைய சக இந்துத்துவ நவதாராளமய வாதிகளும் இதைத்தான் விரும்புகிறார்கள்.

அதாவது, பொருளாதார விஷயங்களில் அரசு குறைந்தபட்சப் பங்கும், இந்துமதத்தைப் பரப்புவதில் மிகப்பெரிய பங்கும் வகிக்கவேண்டும்.

இந்தியாவை ஆரியர்களின் தாயகமாக ஆக்கும் ‘சரியான வரலாற்றை’ அரசு கற்றுக்கொடுக்க வற்புறுத்தவேண்டும்.

மேலும், அறிவியலையும் இந்து ஆன்மிகத்தையும் வகுப்பறையில் ஒன்றாகக் கொண்டுவந்து ஒரு இந்திய முன்மாதிரிக் கல்வியை அரசு மேம்படுத்த வேண்டும்.

தங்கள் சொந்த மத நம்பிக்கைகள், மரபுகள் என்னவாக இருப்பினும் எல்லா இந்தியர்களும் இந்த ‘அறிவியல் ஆன்மிகத்தை’த் தங்கள் சொந்தப் பாரம்பரியத்தின் ஒரு பகுதியாக ஏற்கவேண்டும்.

(இங்கும், அமெரிக்காவின் மத வலதுசாரியினரோடு இவர்களுக் குள்ள இணைவரைகள் மிக முனைப்பானவை. பழமைவாத நற்செய்தியினரும், கத்தோலிக்கக் குழுக்களும் புஷ்ஷின் வெள்ளை மாளிகையின் சக்தியைக் குழந்தை பெறும் உரிமை கள், ஸ்டெம்செல் ஆய்வு, விசுவாச அடிப்படையிலான முனைப்புகள் ஆகியவற்றில் சமூகத்தில் பழமைவாதச் சட்டங்களைக் கொண்டுவருவதற்குப் பயன்படுத்துவதில் எவ்வித உறுத்தலையும் அடையவில்லை. ஆனால் அரசாங்கத்தின் பொதுநலத்திட்டங்களுக்கு ஒதுக்கும் நிதியில் மிகப்பெரிய வெட்டுகளை மட்டும் ஆதரித்தார்கள்.)

இப்போது இந்துத்துவம் சாராத நவதாராளவாதிகளுக்கு வருவோம். 2002இல் குஜராத்தில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான கலகத்தில் பிஜேபி கூட்டாளியானதால் ஏமாற்றமடைந்து, சுந்திரச் சந்தையின் உற்சாகிகளில் பலர் பழைய சுதந்திராக் கட்சியை உயிர்ப்பிக்க தீவிரமாகச் சிந்தித்தனர். இந்தியாவின் தகவல் தொழில்நுட்பத் தொழிலதிபர்களில் இருவர் இம்மாதிரி திட்டத்திற்கு ஆதரவைத் தெரிவித்தனர். பெங்களூரைத் தலைமையிடமாகக் கொண்ட தகவல்தொழில்நுட்ப, அயல்சேவைப் பயன்பாட்டு நிறுவனம் எம்பசிஸ். இதன் நிறுவனரும் தலைமை அதிகாரியுமான ஜயதீர்த் (ஜெரி) ராவ்,

“மலிவான வெகுஜனத் திட்டங்களில் ஒளிந்துகொள்ளாமல், வெளிப்படையான, தற்காப்புவாதமற்ற, சுதந்திரச் சந்தைகளுக்கு ஆதரவு தருகின்ற சுதந்திரா போன்றதொரு புதிய கட்சியைத் தொடங்கவேண்டும்”

என வாதிட்டுள்ளார்.

இந்தியாவில் மிக நன்கு அறியப்பட்ட மென்பொருள் குழுமமான இன்ஃபோசிஸின் நிறுவனரும் தலைமை அதிகாரியுமான நாராயணமூர்த்தி, பழைய சுதந்திராக் கட்சியை உயிர்ப்பித்து, அதன் தளத்தில் நின்று தேர்தல்களைச் சந்திக்கத் தனது சொந்தப் பணத்திலிருந்து நாற்பதுகோடி ரூபாய்வரை செலவுசெய்ய விருப்பமாக உள்ளார் என்று சொல்லப்பட்டது.

நவதாராளவாதிகள் இடையில் மிகச் செல்வாக்குமிக்க குரலாக எழுச்சி பெற்று வந்துள்ள குர்சரண் தாஸ், பின்வருமாறு செய்யக்கூடிய ஒரு கட்சியை உருவாக்கவேண்டும் என்று வற்புறுத்தியிருக்கிறார்:

“அரசியல் காரியங்களைவிடப் பொருளாதாரத்திற்கு முக்கியத் துவம் தரும், அதிகாரி வர்க்கத்தைவிடச் சந்தைகளை நம்பும். இதுவரை எந்தக் கட்சியும் செய்யாததைச் செய்யக்கூடியதாக இருக்கும்….அதாவது, பொருளாதார, சமூக, நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்களை மக்களுக்கு விற்பதாக இருக்கும் .… கடைசி யாக, அது மதத்தைப் பொதுவெளி யிலிருந்து அகற்றித் தனி(நபர்) வெளிக்குள் இருத்தச் செயல்படும்.”

சுதந்திராக் கட்சியைப் போற்றுபவர்களுக்கு, இப்படிப்பட்டதொரு கட்சி தேர்தல்களில் வெற்றிபெறும் வாய்ப்பு மிகக் குறைவு என்று நன்றாகத் தெரியும். ஆகவே அவர்கள் இரண்டாவது சிறந்த வாய்ப்பைத் தேர்வுசெய்யத் தயாராக இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.
சுதந்திரச் சந்தையைப் பாதுகாக்கவும், வளர்ச்சிக்கு ஆதரவான தீர்வுகளைப் பொதுவட்டத்தில் தரவும், சிந்தனை அமைப்புகள், அரசுசாரா அமைப்புகளுடன் சேர்ந்து ஓர் இயக்கம் தொடங்கவேண்டும். தில்லியை அடிப்படையாகக் கொண்ட குடிமக்கள் சமூக மையம் (செண்டர் ஃபார் சிவில் சொசைட்டி), பிரகதி என்ற மாத இதழைக் கொண்டுவரும் வலைப்பூக்காரர்களின் சங்கமான ‘தி இந்தியன் நேஷனல் இண்டரஸ்ட்’ என்ற அமைப்பு உருவாக்கம், ஆங்கில நாளிதழ்களின் ஆசிரியவுரை, கருத்துப்பக்கங்கள் ஆகியவற்றில் காணப்படும் நவதாராளவாத நிலைப்பாடுகளின் அதிக அளவிலான நீடித்த தன்மை ஆகியவற்றால் இப்படிப்பட்ட இயக்கம் தோன்றுவதற்கான தொடக்கத்தை நாம் காணமுடியும். இம்முயற்சிகள் நாட்டின் தேர்தல் அரசியலில் ஏற்படுத்தும் நிஜமான தாக்கத்தைக் காலம்தான் கூற இயலும்.

இந்து வலதுசாரிகளின் கைகளில் பழைய சுதந்திராவைப் புகச் செய்த அதே தவறுகளையே நவ-சுதந்திராக்காரர்களும் செய்வதாகத் தோன்றுகிறது. ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் இந்தியாவில், பெற்றுக்கொள்ளும் முனையிலிருக்கும் ஏழைகளுக்குத் தங்கள் முன்னோர்களைப் போல, நவசுதந்திராக்காரர்களும் “கீழ்நோக்கிக் கசிதல்” என்ற மந்திரத்தை மட்டுமே கொண்டுள்ளனர். தங்கள் முன்னோர்களைப் போலவே, அவர்களும், இந்தியக் கலாச்சாரத்தில் ஆழமாகப் பதிந்து காணப்படும் படிநிலைசார்ந்த சிந்தனைப்போக்குகளின் மத அடிப்படைகளைப் புறக்கணிக்கிறார்கள், அல்லது மென்மையாகக் கையாளுகிறார்கள். அரசாங்கக் குறுக்கீட்டின் பாவங்கள் மீது மட்டுமே தங்கள் கோபத்தைக் குவிக்கிறார்கள்.

உதாரணமாக, கோத்ரா குற்ற நிகழ்வுக்கு பிஜேபி உடந்தையாக இருந்தமை ‘இறுதியாக’ அவர்களுக்குத் தெளிவு ஏற்படுத்துவதற்கு முன்னால், அவர்கள் அதிகாரத்திலிருந்த பிஜேபியுடன் கூட்டுச்சேர்ந்து பணியாற்றத் தயாராக இருந்தார்கள்.
உரிமைகளைக் கொண்ட தனிமனிதருக்கு மரியாதை தருவதன் அடிப்படையிலான தத்துவரீதியான தாராள வாதத்தை, எந்தவகையிலும் பிஜேபி ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியது அல்ல. குறைந்தபட்ச அரசு பற்றிய பிஜேபியின் கருத்தாக்கம், சாதிச் சமூகத்திலுள்ள சுயகட்டுப்பாட்டின் அடிப்படை ஒழுங்கை ஆதாரமாகக் கொண்டது.
தங்கள் நற்செயலாக, நவதாராள வாதிகள் பிஜேபி, சங்கப் பரிவாரம் ஆகியவற்றின் நச்சுத் தன்மை கொண்ட மத வாதத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டார்கள்.
ஆனால் இந்தியச் சமூகத்தின் பொதுப்புத்தியாக இன்னும் அமைந்துள்ள ஒருங்கிணைந்த மானிடத்துவம் (இது ஒரு சாதிச் சமூகத்தின் உலகநோக்கு) என்பதன் தாராளமற்ற உலகநோக்குடன் மோதிப்பார்க்க அவர்கள் சிரத்தை மேற்கொள்ளவில்லை.

இந்திய தாராளவாதிகள், இந்து பாரம்பரியத்தன்மையின் தாராளமற்ற உலகநோக்கிற்குச் செயலூக்கத்துடன் சவால் விடும் வரையில், இந்துத்துவ நவதாராளவாதிகளைத் தாங்களே சேர்த்துக்கொள்ளவும், அல்லது அவர்களால் சேர்த்துக்கொள்ளப் படவுமான அபாயத்திலிருந்து தப்பிக்கவே முடியாது. ஒரு புதிய மதச்சார்பற்ற கலாச்சாரத்தை உருவாக்குவதற்கான சவாலைச் செயலூக்கத்துடன் அவர்கள் மேற்கொள்ளும்வரை, மதத்தைத் தனிமனித அளவில் நிறுத்துவது பற்றிய அவர்களின் பேச்சு பொருளற்றதாகத்தான் இருக்கும்.

இது வரை நாம் நோக்கியது இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இந்தியாவில் காணப்படுகின்ற அரசியல் பொருளாதாரப் பின்னணி பற்றிய ஒரு கண்ணோட்டம் ஆகும். இந்திய மேட்டுக்குடியினர், எவ்விதம் நேரு-காந்தியச் சிந்தனையான சுயசார்பு என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதை விட்டு, உலகச் சந்தைகளை நேசிக்கத் தொடங்கினார்கள் என்பதன் வரலாற்றை இது காட்டுகிறது.

புதிய பொருளாதாரத்தின் இலாபங்களை மிகப் பெரும்பான்மையினரான பணியாளர்கள் (பெற இயலாமல்) மூடிவிட்ட அதன் அமைப்புக்கூறுகளை இந்தக் கட்டுரை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
புதிய பொருளாதாரத்தில் பங்கேற்கத் தேவையான கலாச்சார மூலதனத்தைப் பெறுவதற்கான திறவுகோலாகிய கல்வி, குறிப்பாக உயர்கல்வி, மேலும் மேலும் வணிகமயமாகி வருவதைக் காட்டுகிறது. கடைசியாக, வல்லரசு அந்தஸ்துக் கனவின் வாயிலாக வெளிப்படுகின்ற தேசியப் பெருமிதத்தின் வளர்ச்சியையும் இந்தக் கட்டுரை சுட்டிக்காட்டுகிறது.


20050311002109802

மொழிபெயர்த்த நூல்கள்

20050311002109802
1. குழந்தையின் வாழ்க்கையில் முதல் 365 நாட்கள்
2. மனித உரிமைகள் பற்றிய ஐ.நா. அறிக்கை
3. சிறார் உரிமை பற்றிய ஐ.நா. அறிக்கை
இவை மூன்று நூல்களும் தொடக்கத்தில் (1980களில்) தன்னார்வாக் குழுக்களின் பயன்பாட்டிற்கெனச் செய்யப்பட்டவை.

1. விஷன்ஸ் கையேடு-மனித உரிமைகளும் குடியுரிமையும்
2. விஷன்ஸ் கையேடு-உள்ளூர் மற்றும் உலகளாவிய பிரச்சினைகள்
இவையும் தன்னார்வக் குழுக்களுக்கெனச் செய்யப்பட்டவையே. இவை இப்போது அடையாளம் பதிப்பகத்தில் கிடைக்கும்.

1. உலகமயமாக்கல்
2. நீட்சே
3. இறையியல்
4. பயங்கரவாதம்
5. சமூகவியல்
6. இசை
இவை யாவும் ஆக்ஸ்ஃபோர்டு பல்கலைக்கழக வெளியீடுகளாக வெளிவந்த மிகச்சுருக்கமான அறிமுகம் என்ற வகையைச் சேர்ந்தவை. அடையாளம் பதிப்பகத்தினால் வெளியிடப்பட்டவை.)

1. சிறைப்பட்ட கற்பனை (வரவர ராவ்)
2. பொறுப்புமிக்க மனிதர்கள் (மனு ஜோசப்)
3. நள்ளிரவின் குழந்தைகள் (சல்மான் ருஷ்தீயின் மிட்நைட்ஸ் சில்ட்ரன்)
4. காந்தியைக் கொன்றவர்கள் (The men who killed Gandhiநூலின் தமிழாக்கம்)
இவை யாவும் எதிர் பதிப்பகத்தின் வெளியீட்டிற்கெனச் செய்யப்பட்டவை.

1. நொறுங்கிய குடியரசு (அருந்ததி ராயின் The Broken Republic)
2. ஊரடங்கு இரவு (பஷரத் பீர்)
இவையிரண்டும் காலச்சுவடு பதிப்பகத்திற்கெனச் செய்யப்பட்டவை.

1. டாக்டர் இல்லாத இடத்தில் பெண்கள் (பெண்கள் மருத்துவ நூல்)
2. பேற்றுச்செவிலியர் கையேடு
இவை இரண்டும் முக்கியமான மருத்துவ நூல்கள். டாக்டர் இல்லாத இடத்தில் என்று முதன்முதலாக க்ரியா வெளியிட்ட வரிசையில் வருபவை. ஹெஸ்பீரியன் ஃபவுண்டேஷனின் நூல்கள்.

பிற மருத்துவ நூல்கள்
1. இணை மருத்துவம், மாற்றுமருத்துவம், உங்கள் உடல்நலம்
2. தலைமுடி இழப்பு-மருத்துவம்
3. மூல வியாதி
4. ஐம்பது உடல்நலக் குறிப்புகள்
5. இயற்கை ஞானம்
6. மரபணு மாற்றிய உணவுகள்

பிற நூல்கள்
1. இரண்டாம் சரபோஜி ஆட்சியின்கீழ் தஞ்சாவூர்
2. கீழையியல் தத்துவம்
3. பின்நவீனத்துவம்
4. புவி வெப்பமயமாதல்
5. நிலத்தோற்றமும் கவிதையும் (தனிநாயகம் அடிகளுடைய Landscape and Poetry)
6. மவுலானா அபுல்கலாம் ஆசாத்
மொத்தம் 32 நூல்கள். தத்துவம், வரலாறு முதல் இலக்கியம், மருத்துவம் வரை பல்வேறு வகைகளிலும் இவை உள்ளன என்பதைப் பெருமையுடன் கூறமுடியும்.

9. ரஷ்ய வடிவவியல்

9. ரஷ்ய வடிவவியல்

ரஷ்யாவில், ஃப்யூச்சரிசம் என்ற கவிதை இயக்கம் 1910களில் தோன்றி யது. மயகாவ்ஸ்கி, டிமிட்ரியேவ் முதலிய கவிஞர்கள் இணைந்திருந்த அமைப்பு இது. இவர்களும் குறியீட்டுவாதிகளைப் போல யதார்த்தவாதத்தை எதிர்த்தவர்கள் என்றாலும், குறியீட்டு வாதிகளின் மறைபொருள்தன்மை (மிஸ்டிசிஸம்) இவர்களின் கண்டனத்திற் குள்ளாயிற்று. எந்திர யுகத்தின் சத்தம் நிறைந்த பொருள்முதல் தன்மைதான் கவிதைக்கு ஏற்றது என்று ஃப்யூச்சரிஸ்டுகள் கருதினார்கள். மேலும் “வார்த்தை ஒன்றே முக்கிய மானது”, “தன்னளவில் முழுமைகொண்ட சொல்” என்பது அவர்களின் முழக்கம். புரட்சியோடு தங்களை இணைத்துக்கொண்டதோடு, “கலைஞன், ஓர் எளிய கட்டுமானக்காரன், தொழில்நுட்பவாதி, வழிகாட்டி, பணிமனைத் தலைவன்” என்று கூறினார்கள். இதிலிருந்துதான் ரஷ்ய உருவவாதம் (ரஷ்யன் ஃபார்மலிசம்)தொடங்கியது.

எழுத்தாளன் ஒரு தொழில்நுட்ப வேலைக்காரனாயின், அவனுடைய தொழில் நுட்பம், செய்நேர்த்தி ஆகியவை எப்படி உருவாகின்றன என்பதைக் கண்டறிய அவர்கள் முனைந்தார்கள். ரஷ்யப் புரட்சிக்குச் சற்று முன்னர் அந்நாட்டில் தோன்றிய கலை இயக்கம் இது. இது முதலில் மாஸ்கோ மொழியியல் வட்டம் என்ற அமைப்பாகத் தோன்றியது. இதையொட்டி 1915இல் ஓபோயாஸ் என அழைக்கப்பட்ட கவிதைமொழி ஆய்வுக்கழகம் மாஸ்கோவில் உருவாக்கப்பட்டது. இதுதான் ரஷ்ய உருவவாதம் தோன்றக் காரணமான அமைப்பு. இதைச் சேர்ந்தவர்கள் விக்டர் ஷ்க்ளாவ்ஸ்கி, தொமாஷாவ்ஸ்கி, யூரி தின்யானோவ், போரிஸ் ஐக்கன்பாம், ரோமன் யாகப்சன் போன்றோர். உருவச் செம்மையையும் சோதனை முயற்சி களையும் முதன்மையாக வலியுறுத்திய அமைப்பு இது. மேலே கூறியது போல, இலக்கியத்திற்கான புறவய நோக்கிலான அடிப்படைகளைக் கண்டறிவது இவர்கள் நோக்கமாக இருந்தது.

ஸ்டாலின் காலத்தில், சோவியத் சோஷலிஸ்டு யதார்த்தவாதக் கொள்கை அதிகாரபூர்வமாக ஏற்கப்பெற்றதால் ரஷ்ய உருவவாதமும் சோதனைமுயற்சிகளும் தடைசெய்யப்பட்டன. அதனால் அவர்கள் உலகின் பல நாடுகளுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். ரஷ்ய உருவவாதிகளில் முக்கியமான ரோமன் யாகப்சன் செக்கோஸ்லவகியாவுக்குச் சென்று பிராஹா மொழியி யல் வட்டம் என்பதை உருவாக்கினார் (1926). இவருடன் ழான் முகராவ்ஸ்கி, ரெனி வெல்லக் ஆகியோர் இருந்தனர். செக்கோஸ்லவகிய உருவவாதமும் சில ஆண்டுகள் பின்னர் நாஜிகளால் தடைசெய்யப் பட்டதால், வேறு நாடுகளுக்கு இவர்கள் குடிபெயர்ந்தனர். ரோமன் யாகப்சனும், ரெனி வெல்லக்கும் அமெரிக்காவுக்கு இடம்பெயர்ந்து தங்கள் பணியைத் தொடர்ந்தனர்.

ரஷ்ய உருவவாதிகளின் சாதனைகள் உலகிற்கு உடனே அறிமுகம் ஆகவில்லை. 1965இல் லெமன், ரீஸ் என்போர் ‘ரஷ்ய உருவவாத விமரிசனம்-நான்கு கட்டுரைகள்’ என்ற நூலின் வாயிலாக ரஷ்ய உருவவாதத்தை அறிமுகப்படுத்தினர். அதன்பின் ரஷ்ய உருவவாதம் (ஏறத் தாழ நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு) பரவலான கவனிப்பைப் பெற்றது. அமைப்புமையவாதத்துக்குக் கிடைத்திருந்த ஏற்பும் ரஷ்ய உருவ வாதத்தின் வரவேற்புக்கு ஒரு காரணமாயிற்று.

இலக்கியம் என்பதற்கு இதுவரை எத்தனையோ விளக்கங்கள், காலந்தோறும் இடந்தோறும் தரப்பட்டு வந்துள்ளன. நம் யாவர்க்குமே இலக்கியம் என்றால் என்ன, அது எப்படிப்பட்டது என்று ஓரளவுக்கேனும் தெரியும். ஆனால் யாவரையுமே திருப்திப் படுத்தும் அளவுக்கு இதுவரை எந்த விளக்கமும் அமையவில்லை. அவ்வாறு செய்வது மிகக் கடினமும் கூட. இதுவரை இலக்கியம் பற்றிக் கூறப்பட்டுவந்த விளக்கங்களை இருவகைகளில் பகுக்கலாம்.
1. இலக்கியம் என்பது ஒருவகைப் புனைந்துரைத்தல் (fictionalization) என்று கூறுபவை.
2. இலக்கியம் என்பது அழகியல் இன்பம் தரும் வகையில் அமைக்கப்பட்ட ஒருவகை மொழி அமைப்பு முறை என்று கூறுபவை.

முதல்வகை விளக்கம் செயற்படும் முறைக்கு முக்கியத்துவம் தருகிறது. இரண்டாவது, செய்யப்பட்ட விளைவுக்கு முதன்மை அளிக்கிறது. முதல் வகை விளக்கத்தில் புனைந்துரைத்தல் என்பது விரிவான அர்த்தத்தில் ஆளப்படுகிறது. இதில் பிளேட்டோ கூறிய போலிசெய்தல் (மைமசிஸ்) முதலாக கோல்ரிட்ஜ் கூறிய கற்பனை என்பதுவரை எல்லாவற்றையும் அடக்கலாம். இலக்கியம் என்பது சமுதாயத்தின் பிரதிபலிப்பு போன்ற விளக்கங்களும் இதற்குள் அடங்கிவிடும்.

இரண்டாவது விளக்கம், மொழியமைப்பு முறைக்கு, வடிவத்திற்கு முதன்மை தருகிறது. தமிழில் இலக்கியத்தைக் குறிக்கும் பழைய பெயர்களான செய்யுள், பனுவல், நூல் போன்றவை இக்கருத்தை உட்கொண்டுள்ளன. செய்யுள் என்பது பண்படுத்தப்பட்ட நிலத்தை முதலில் குறித்தது. பலவற்றையும் நுவலும் பிரதி, பனுவல். நூல் என்பது செப்பம் செய்யும் கருவி, செம்மைசெய்யப்பட்ட பிரதி.

விக்டர் ஷ்க்ளாவ்ஸ்கி, இவற்றிற்கு மாறாக, “இலக்கியம் என்பது அதில் கையாளப்படும் இலக்கியக் கருவிகளின் ஒட்டுமொத்தம்” என்றார். இதுவே ரஷ்ய உருவவாதத்தின் அடிப்படைக் கருதுகோள் ஆயிற்று.

அமைப்புவாதிகளின் பல சிந்தனைத் தளங்கள், ரஷ்ய உருவவாதிகளின் கோட்பாடுகளை ஒத்துள்ளன. கதை இலக்கியத்துக்கு ரஷ்ய உருவவாதிகள் முன்வைத்த ஆய்வு முறையை விஞ்சக்கூடிய இலக்கணம் இன்றுவரை உருவாகவில்லை என்று ராபர்ட் ஷோல்ஸ் கூறுவது உண்மை. இச்சமயத்தில்தான் பக்தீனின் எழுத்துகளும் அறிமுகமாயின.

உருவவாதம்-அமெரிக்க, ரஷ்ய மாதிரிகள்
உருவவியல் அடிப்படையில் இலக்கியத்தை நோக்குவது என்பதில் அமெரிக்கப் புதுத் திறனாய்வாளர்களுக்கும் ரஷ்ய உருவவாதிகளுக்கும் பெருமளவில் வேற்றுமையில்லை. ஆனால், அமெரிக்கப் புதுத்திறனாய் வாளர்கள், தனித்தனிப் படைப்புகளை எடுத்து அவற்றில் காணப்படும் இலக்கியக் கருவிகளை (அங்கதம், குறிப்புமுரண், முரண்கூற்று போன் றவை) வைத்து அவற்றை ஆராய்ந்தனரே ஒழிய, பொதுவான கவிதை யியல் ஒன்றை உருவாக்க முனையவில்லை. ரஷ்ய உருவவாதிகளோ, “எந்தக் காரணங்களால் ஒன்றை நாம் கவிதை என்கிறோம்” என்று ஆராய்வதிலிருந்து தொடங்கினர். கவிதை ஆய்வினை அறிவியல் பூர்வமான ஒன்றாக ஆக்க முனைந்தனர். இலக்கியத் தன்மை என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக வரையறுப்பதே அவர்களின் நோக்கம். அமெரிக்கப் புதுத்திறனாய்வாளர்கள், இலக்கியப் படைப்பை மானிடப் புரிந்துகொள்ள லின், மானிட அறிவின் ஒரு வழி என்று நோக்கினர். ரஷ்ய உருவவாதி கள், மொழியின் தனிப்பட்ட, சிறப்பான ஒரு பயன்பாடுதான் இலக்கியம் என்றனர்.

கவிதைமொழி என்பது சாதாரண மொழியினின்றும் வேறுபட்டது, விலகல்கள் கொண்டது என்பது மொழியியல் பார்வை. சாதாரண மொழி, செய்தித் தொடர்புக்கும், தகவல் பரிமாற்றத்துக்கும், அன்றாடப் பேச்சிற்கும் உதவுவது. கவிதைமொழி இதிலிருந்து வேறுபட்டது. இலக்கியத்தின் சிறப்பு, அதன் தனியான மொழியமைப்பு உருவாக்கப்படுகின்ற தன்மையாகும். கவிதைமொழி, இலக்கிய மொழிக்குப் பொதுவான முன்மாதிரியாக அமைவ தால் கவிதையின் மொழியை ரஷ்ய உருவவாதிகள் முக்கியமாக ஆராய்ந் தனர்.

பரிச்சய நீக்கம்
கவிதைத் தன்மைக்குக் காரணமாக விக்டர் ஷ்க்ளாவ்ஸ்கி கண்டுபிடித்த அறிவியல் பூர்வச் செயல்முறை, பரிச்சய நீக்கம் (டிஃபெமிலியரைசேஷன்) என்பது. அன்றாட வாழ்க்கையில் நமக்கு எவ்வித நிகழ்வும், செயல் முறையும் புதுமை அளிப்பதில்லை. நிலவு, ஆறு, அருவி முதலிய இயற்கைக் காட்சிகள் முதல், நடப்பது, சமைப்பது, எழுதுவது, படிப்பது போன்ற அன்றாட நடவடிக்கைகள் வரை எல்லாம் பழக்கமாகி விடுகின்றன. அதனால் அவற்றை நாம் கூர்ந்து கவனிக்க முனைவதேயில்லை. இவ்வாறு பரிச்சயமான விஷயங்களிலிருந்து பரிச்சயத் தன்மையை நீக்கி, அவற்றைப் புதியது போல ஆக்குகின்ற செயல்தான் பரிச்சய நீக்கம். ஒரு குழந்தை எந்தவிதமான அதிசயத்துடன் அன்றாட நிகழ்வுகளையும் செயல்களையும் காணுகிறதோ அந்தமாதிரியாக, மொழியைப் புதுமைப்படுத்தும் செயல்தான் இது. 1917இல் எழுதப்பட்ட ‘செய்நேர்த்திமுறையாகக் கலை’ (ஆர்ட் ஆஸ் டெக்னிக்) என்ற நூலில் ஷ்க்ளாவ்ஸ்கி சொல்கிறார்:
“கலையின் செயல்முறை என்பது பொருள்களைப் பரிச்சயமற்றதாக ஆக்குவது, வடிவங்களைக் கடினமாக ஆக்குவது, புலன்களால் உணர்தலைக் கடினமாகவும் நீண்டதாகவும் ஆக்குவது. புலனுணர்ச்சியே தன்னளவில் அழகியலின் முடிவான செயல் என்பதால் அதை நீட்டிக்க வேண்டும். கலை என்பது பொருள்களின் கலைத்தன்மையை உணர்த லின் ஒரு வழி; பொருள் முக்கியமல்ல.”
இப்படிப் பரிச்சயநீக்கம் செய்யும்போது அன்றாட மொழி கவிதைத் தன்மை பெறுகிறது. (சிலர், டிஃபெமிலியரைசேஷன் என்பதை அந்நியப் படுத்தல் என்று மொழிபெயர்க்கிறார்கள். இது தவறு. ‘அந்நியப்படுத்தல்’ என்பது ஜெர்மன் நாடகாசிரியர் பெர்டோல்ட் பிரெஹ்ட் கையாண்ட உத்தி (ஏலியனேஷன் இஃபெக்ட்). ‘ஃபெமிலியர்’ என்ற ஆங்கிலச்சொல் பரிச்சயத் தன்மையைக் குறிப்பது. எனவே டிஃபெமிலியரைசேஷன் என்பதைப் ‘பரிச்சயநீக்கம்’ என்பதே பொருத்தமானது.)

பொருள்களைப் புலன்கள் எவ்வாறு முதன்முதலில் உணர்கின்றனவோ, அவ்வாறே தொடர்ந்து புதுமையாக உணரச்செய்வதுதான் கலையின் நோக்கம். பொருள்களைப் பரிச்சய நீக்கம் செய்து புதுமையாக்குவது கலையின் செயல்முறை. இப்படிப் பரிச்சய நீக்கத்திற்கென உத்திகளைக் கையாளும்போது, நடைமுறை மொழியின்மீது தொடர்ந்து கவிதை வன்முறை செலுத்துகிறது, விலகல்களை ஏற்படுத்துகிறது, அதைச் சேதப் படுத்துகிறது. அதனால் மாற்றம் அடைகின்ற மொழி, தன் கட்டமைக்கப்பட்ட இயல்பின்மீது வாசகரின் கவனத்தை ஈர்க்கிறது.

உருவவாதிகள், அடிக்கடி உதாரணமாக எடுத்தாண்ட இலக்கியங்கள், ட்ரிஸ்ட்ராம் ஷாண்டி, கலிவரின் பயணங்கள் போன்றவை.

கலிவரின் பயணங்கள் நூலில் ஒரு சிறுபகுதி இது. தன் எஜமானனான குதிரைக்கு மனித சமூகம் பற்றி எடுத்துரைக்கிறான் கலிவர். மிகத் துல்லிய மாக, அடைமொழிகள் இன்றி அவன் அதை வருணிக்க வேண்டியிருப்பதால், நாம் வாழ்க்கையில் பயன்படுத்தும் தீவிரத்தன்மையைத் தணிக்கும் சொல்மரபுகளும், பாராட்டு அடைமொழிகளும் நீக்கப்படுகின்றன. இம்மாதிரி நியாயப்படுத்தும் மொழிகள் இன்றிப் பரிச்சயநீக்கம் செய்யப்பட்டதால், சாதாரணமாக நாம் இயல்பென ஏற்றுக்கொள்ளும் மனிதச் சமூகத்தின் ஒழுங்கமைவுகள் ஏற்கவியலாதவையாகவும் மிக பயங்கரமானவையாகவும் தோற்றமளிக்கின்றன.

இதே போல், ட்ரிஸ்ட்ராம் ஷாண்டியில் கதை இழுக்கப்பட்டும், வேகம் குறைக்கப்பட்டும், குறுக்கீடு செய்யப்பட்டும் பரிச்சய நீக்கம் செய்யப்படு வதை ஷ்க்ளாவ்ஸ்கி எடுத்துக் காட்டுகிறார். இம்மாதிரி “இலக்கியக் கருவி களை வெளிப்படையாக்க வேண்டும்” என உருவவாதிகள் கூறியதை எடுத்துக் கொண்டுதான் பிரெஹ்ட் தமது நாடகங்களில் அந்நியமாக்கல் உத்தியை அமைத்தார்.

இலக்கியம் பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய அறியும் அறிவை அளிப்பதல்ல, அதைப் பற்றிய விவேகத்தினை அல்லது உள்நோக்கினை (இன்சைட்) அளிப்பதாகும். அரிஸ்டாடில் காலத்திலிருந்து போலிசெய்தல் என்ற கருத்து முதன்மை பெற்றது. ஆனால் இலக்கியம் வாழ்க்கையை அப்படியே போலி செய்வதன்று. அவ்விதம் போலிசெய்வதும் இயலாது. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சுபாவப்படியும் கருத்தியல் சார்ந்துமே எந்த நிகழ்வையும் நோக்கு கிறார்கள். கலை, பரிச்சய நீக்கம் செய்வதன் வாயிலாக, நிகழ்வுகளை வித்தியாசப்படுத்திக் காட்டி, பெருமளவு நம் கவனத்தை ஈர்க்குமாறு செய்கிறது. (“போலிசெய்வது அல்லது நகலெடுப்பது கலை” என்ற கருத்தை அமைப்புவாதிகளும் மறுத்தார்கள். அமைப்புவாதிகளும் இலக்கியத்திற்குப் புறவயமான, யாவரும் ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடிய பொதுநிலையிலான பண்புகளை வரையறுக்கவே முனைந்தனர். இந்த விதத்தில் அமைப்பு வாதமும், ரஷ்ய உருவவாதமும் ஒன்றுபடுகின்றன.)

கதையும் கதைப்பின்னலும்
கதை, கதைப்பின்னல் இரண்டிற்குமான வேறுபாடு ரஷ்ய உருவவாதி களிடம் முதன்மை பெற்றது. கதையை (ஃபேபுலா) உருவாக்குவதின் கலைத் தன்மையுடைய வெளிப்பாடுதான் கதைப்பின்னல் (சுவிஷே). கதைப்பின் னல்தான் கலைத்தன்மை உடையது. கதை, கலைஞனின் ஒழுங்கமைக்கும் கரத்தை எதிர்நோக்குகின்ற கச்சாப் பொருள். கதைப்பின்னல் என்பது வெறும் சம்பவங்களின் அடுக்கு அல்ல, அதில் பயன்படுத்தப்படும் உத்திகளும் இணைந்தது. நாம் கதையில் எதிர்பார்க்கும் அடுக்கு முறையை அல்லது வரிசைமுறையைத் தகர்த்து, வேறு வழியிலான அமைப்பை அளித்து அதை ஓர் இலக்கியப் பொருளாக உருவாக்குவது கதைப்பின்னல்தான். அது வகை மாதிரியான, பரிச்சயமான தன்மைகளைக் கதையிலிருந்து நீக்குகிறது. யதார்த்தம் எவ்விதத்தில் நம் முன்னால் செயற்கையாகக் கட்டமைக் கப்பட்டு அளிக்கப்படுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. கலை யதார்த் தத்தைப் போலிசெய்கிறது அல்லது பிரதிபலிக்கிறது என்பதைவிடக் செயற்கையாகச் சிந்தித்துக் கலைப்படைப்பை உருவாக்கும் தன்மைக்கு ரஷ்ய உருவவாதம் அழுத்தம் அளிப்பதால், தனக்குள்ஆழும்சிந்தனை (சுருக்கமாகத் தற்சிந்தனை-செல்ஃப்-ரிஃப்ளக்சிவிட்டி) எனப் பின்நவீனத்துவத் தில் வரப்போகும் கருத்தினை இது ஒருவிதத்தில் எதிர்நோக்குகிறது.

தொமஷாவ்ஸ்கி, கதைப்பின்னலின் மிகச்சிறிய பகுதியை ‘அடிக்கருத்து’ (மோடிஃப்) என்கிறார். கதையின் மிகச்சிறிய கூற்று அல்லது செயல் என்று அதை நாம் கொள்ளலாம். மொழியியலில் உருபன்கள் பகுக்கப்படுவதுபோல, அதைக் கட்டுப்பட்ட அடிக்கருத்து, கட்டுப்படா-அடிக்கருத்து (பவுண்ட்-மோடிஃப், ஃப்ரீ-மோடிஃப்) என இரண்டாகப் பகுத்தார். கதைக்கு மிகவும் இன்றியமையாதது கட்டுப்பட்ட அடிக்கருத்து. கதையின் நோக்கில் தேவை யற்றது கட்டுப்படா-அடிக்கருத்து. ஆனால் கட்டுப்படா அடிக்கருத்துதான் இலக்கிய நோக்கில் மிகவும் பயன்விளைவிக்கக்கூடியது. இது கருத்துத் தூண்டல் (மோடிவேஷன்) என்பதோடு தொடர்புடையது. முன்பே கூறியது போல, கருத்துத் தூண்டலை மறைப்பது கூடாது. “என்னென்ன உத்திகள், அடிக்கருத்துகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன” என்பதை வெளிப்படையாக்கிவிட வேண்டும். கருத்துத்தூண்டல் முறைகளில் நமக்கு மிகவும் பரிச்சயமானது யதார்த்தவாதம். யதார்த்தவாதம், மெய்ம்மையை அப்படியே வெளிப்படுத்து வதுபோல் நடிக்கிறது. கருத்தேற்றும் உத்திகளை அது மறைத்துவிடுவதால், வெளிப்படையாக்குதல் என்பதற்கு எதிராக இயங்குகிறது.

கருத்தியல்
ஒரு பொருளைப் புரிந்துகொள்ளுதல் அல்லது விளக்குதல் என்னும் போதே நாம் அதைக் கலாச்சாரம் ஏற்கெனவே வகுத்துவைத்துள்ள வழிகளுக்குள் கொண்டு வந்து அடைக்கும் செயலைச் செய்கிறோம. இயற்கையென ஏற்கப்பட்ட சொல்லாடல்களுக்குள் வைத்து அதை நாம் பேச முனைகிறோம். நாம் புதிதாகக் காணும் எந்த ஒன்றையும் அந்நிய மானதாக, நமது பார்வைச் சட்டகங்களுக்கு அப்பால் இருக்க விட்டுவைக்க மனம் ஒருப்படுவதில்லை. அதன் பிரதித்துவத்தை (புதுமையை) அழித்து அதை இயற்கையாக்க முனைகிறோம். ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற தாறுமாறான படிமங்கள். சொற்கள் ஆக இருப்பினும் நாமாக அவற்றை நம் வழியில் இணைத்துப் பொருள் கொள்ளவும், அவற்றின் தன்மையை அழிக்கவும் முயற்சிசெய்கிறோம். பழைய தன்மைகளோடு இணைத்து, அதைப்போல் இது இருக்கிறது என்று பரிச்சயமாக்கிக் கொள்கிறோம். இம்மாதிரி இயற்கையாக்கல் இலக்கியத் தன்மைக்கு எதிரானது. டிரிஸ்ட்ராம் ஷேண்டி நாவலின் ஒழுங்கற்ற தன்மைக்கு டிரிஸ்ட்ராமின் விசித்திரமான மனநிலையே காரணமென்று கூறிவிட்டு, ஷ்க்ளாவ்ஸ்கி, அதற்கு பதிலாக அந்த நாவலின் பண்புகள் எவ்விதம் இயற்கையாக்கலைத் தடுக்கின்றன என்பதன்மீது கவனத்தை ஈர்த்தார்.

முன்னணிப்படுத்தல் (ஃபோர்கிரவுண்டிங்)
ஆக, உருவவாதக் கொள்கை, “ஒரு பிரதி அதில் கையாளப்படும் இலக் கியக்கருவிகளின் ஒட்டுமொத்தம்” என்னும் ஷ்க்ளாவ்ஸ்கியின் நிலைப்பாட் டிலிருந்து அது ஒரு செயல்படும் ஒழுங்குமுறை என்ற தின்யானோவின் நிலைப்பாட்டிற்கு மாறியது. இதனை ‘யாகப்சன்-தின்யானோவ் முடிபு’ என்பார்கள். இந்த அமைப்பிய அணுகு முறை பிராஹா வட்டத்தில் தொடர்ந்து வளர்க்கப்பட்டது.

முகராவ்ஸ்கி, பரிச்சய நீக்கம் என்ற பரந்துபட்ட கருத்தை இன்னும் கூர்மையாக முன்னணிப்படுத்தல் என்ற கருத்தாக வளர்த்தார். “குறித்த அழகியல் நோக்கத்திற்கென மொழியியல் கூறுகளைச் சிதைத்துப் பயன் படுத்தல்” என்று அவர் முன்னணிப் படுத்தலை வரையறுத்தார். பிரதியின் அழகியல் செயல்பாட்டுக்கு முன்னணிப்படுத்தல் மிகவும் அவசியமானது. பின்னணியிலிருக்கும் ஒன்றை அரங்கில் முன்னணியில் (முன்னிடத்தில்) கொண்டுவந்து பிரதானப்படுத்தி நோக்க வைப்பது போன்ற செய்கை தான் அது. ஒரே பொருள் பலவிதப் பணிகளில் செயல்படலாம் அல்லது பயன் படலாம். உதாரணமாக, ஒரு கல், வாசற்படியாக இருக்கலாம், பீரங்கிக் குண்டாக எறியப்படலாம், எடைதூக்கியாகப் பயன்படலாம், கட்டடம் கட்டும் பொருளாகப் பயன்படுத்தப்படலாம், ஓர் அழகான சிலையும் ஆக்கப்படலாம். இவற்றில் கடைசிப் பணியே அழகியல் செயல்பாடு, அதாவது முன்னணிப்படுத்தல்.

ஒரு பொருளுக்கு அழகியல் செயல்பாட்டினை அல்லது தகுதியை அளிப்பது, சமூகத்தின் செயல்பாடு, அதன் கருத்தியலைப் பொறுத்த ஒன்று. சமூகம் மாறும்போது கலைவடிவங்கள் எனக் கருதப்படும் பொருள்களும் மாறுகின்றன. ஆகவே கலையின் தன்மைகள் காலத்தினாலும் இடத்தினா லும் மாறக்கூடியவை ஆகின்றன. ஆக, குறித்த சில இலக்கியப் பிரதிகள் தான் அழகியல் சார்ந்தவை என வரையறுக்க முடியாது. அது அந்தச் சமூகக் கண்ணோட்டத்தைப் பொறுத்தது. அதேபோல, எது உயர் கலை, எது இழிகலை என்பதும் காலப்போக்கில் மாறக்கூடியது.

பலகுரல் தன்மையும் கொண்டாட்டமும்
பக்தீன் சிந்தனைக்குழு, ரஷ்ய உருவவியலின் கடைசிக்காலத்தில் உருவாகிய ஒன்று. உண்மையில் அது உருவவியலாளர்களின் ஒரு பகுதி யாக இருந்ததில்லை. அவர்கள் எழுதிய பனுவல்களில் காணப்படும் பெயர்களை வைத்து, மிகயீல் பக்தீன், பாவல் மெத்யதேவ், வேலண்டின் வாலஷினோவ் ஆகியோர் இந்தச் சிந்தனைக்குழுவில் முக்கியமாக இருந்தார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. மெத்யதேவின் முக்கியமான நூல், ‘இலக்கியப் பண்டிதத்தன்மையில் வடிவ முறை-சமூகக் கவிதையியலுக்கு ஒரு விமரிசன அறிமுகம்’ (Formal Method in Literary Scholarship: A Critical Introduction to Social Poetics) என்பது. சமூகச் சார்பான கவிதையாக்க முறையை ஆதரிக்கும் மெத்யதேவ், எதிர்ப்பதற்கான தகுதியுள்ள ஒன்றாக உருவவாதத்தை நோக்கி அதற்கு எதிரான வாதங்களை முன்வைக்கிறார். கவிதையின் சமூகப் பொறுப்பை வலியுறுத்துவதால் இவர் மார்க்சியத் திறனாய்வாளராகவே செயல்படுகிறார்.

மொழிக்கும் கருத்தியலுக்கும் இடையிலுள்ள அறுக்கமுடியாப் பிணைப்பு, ‘மார்க்சியமும் மொழியின் தத்துவமும்’ (Marxism and the Philosophy of Language) என்ற வாலஷினோவின் நூலில் ஆராயப்படுகிறது. சொற்கள், செயலூக்கமுள்ள, இயக்கமுள்ள சமூகக்குறிகள் என்பது வாலஷினோவின் கருத்து. அவை, வெவ்வேறான சமூக, வரலாற்றுச் சூழல்களில், வெவ்வேறான சமூக வகுப்பினருக்கு வெவ்வேறு அர்த்தங்களைத் தரக் கூடியவை.

பக்தீன் சிந்தனைக்குழுவின் முக்கியப் பங்களிப்பு, பலகுரல்தன்மை (பாலிஃபோனி) என்பது. சொற்கள் ஒற்றைத்தன்மை படைத்தவை என்னும் கருத்தை பக்தீன் மறுத்தார். பலகுரல் தன்மை என்பதை ‘நாவலில் சொல்லாடல்’ (Discourse in the Novel) என்ற நூலில் தெளிவாக விளக்கி யுள்ளார். எல்லாச் சொல்லாடல்களிலும் அர்த்த உற்பத்தி நிகழுவதற்கான அடிப்படைச் செயல்முறையை பலகுரல் தன்மை என்ற சொல் குறிக்கிறது. ஒற்றை அர்த்தம் அல்லது ஒருகுரல்தன்மை என்பது மொழியின்மீது திணிக்கப்படும் வன்முறை. உதாரணமாக, டால்ஸ்டாயின் நாவல்களில், பல குரல்கள் இருப்பினும் அவை கடைசியில் ஆசிரியரின் கருத்தியலுக்கேற்ற ஒற்றைக்குரலில் வந்து அடங்கிவிடுகின்றன. தாஸ்தாயேவ்ஸ்கியின் நாவல் களில் அவ்வாறில்லை. பலகுரல் தன்மை காப்பாற்றப்படுகிறது.

இலக்கியத்தின் சமூகத்தன்மையை வலியுறுத்துவதில் பக்தீன் மார்க்சிய வாதி போலக் காட்சியளித்தாலும், அவர் வடிவவியல் சார்பானவராகத்தான் செயல்படுகிறார். இலக் கியம் என்பது சமூகச் சக்திகளின் பிரதிபலிப்பு என்பதை அவர் ஏற்கமாட்டார். மொழி எவ்விதம் அதிகாரத்திற்கு எதிராகவும், மாற்றுக்குரல்களை எழுப்பவும் பயன்படுகிறது என்பதில்தான் அவருடைய அக்கறை. அதற்கு அவர் முன்வைத்த இன்னொரு முக்கியக் கருத்து கார்னிவல் (கொண்டாட்டம்) என்பது. தனிப்பட்ட இலக்கியப் பிரதிகளுக்கும், இலக்கிய வகைமைகளின் வரலாற்றுக்கும் ஆய்வில் மிகவும் முக்கிய மானது இது.

கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளின் ஆண்டுக்கொருமுறையான விழாக் கொண்டாட்டங்களில் (கார்னிவல்களில்) படிமுறை அமைப்புகள் தலைகீழாக் கப்படுவது வழக்கம். (சான்றாக, முட்டாள்கள் விவேகிகள் ஆவார்கள், அரசர்கள் பிச்சைக்காரர்கள் ஆவார்கள்), எதிர்மைகள் கலப்புறுகின்றன (மெய்ம்மையும் அதீதப்புனைவும், சொர்க்கமும் நரகமும்), புனிதமானது என்பது நிந்தனைக்கானதாக, அபசாரத்திற்குரியதாக ஆக்கப்படுகிறது. இவற்றின் ‘ஜாலியான சார்புத்தன்மை’ அறிவித்து ஏற்கப்படுகிறது. அதிகாரத் திற்குரியது, இறுகிப்போனது, கடுமையானது எல்லாம் தலைகீழாக்கப்பட்டு கேலிக்கு ஆளாகின்றன, எள்ளப்படுகின்றன. இலக்கியப்பிரதிகளில் இத் தன்மை இடம்பெறும்போது, எல்லாம் தலைகீழாகிவிடுகிறது.

இவ்வாறு முதன்முதலில் கார்னிவல் தன்மையோடு தலைகீழாக்கப்பட்ட வடிவங்கள், சாக்ரடீஸினுடைய உரையாடல்களும், மெனிப்பஸினுடைய அங்கதங்களும். தாஸ்தாயேவ்ஸ்கியின் அதீதகற்பனைக் கதையான ‘போபோக்’ என்பது கார்னிவல் தன்மையுடன் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

புதுத்திறனாய்வாளர்கள் வரையில், இலக்கியப் படைப்பு என்பது வாசக ரால் இறுதி நிலையில் ஒருங்கிணைக்கப்படக்கூடிய உயிரித்தன்மையான ஒருமைப்பாட்டினைக் கொண்டுள்ளது என்று நம்பினார்கள். பக்தீன், இவ்வாறு ஒருங்கமைத்தல் எல்லாச் சமயங்களிலும் இயலாதது, ஒருங்கிசைக்கப்பட முடியாத பல தளங்களை நாவல்கள் கொண்டிருக்கலாம் என்று கூறுகிறார். இந்தக் கருத்து பின்அமைப்பிய பின்நவீனத்துவக் கொள்கையாளர்களால் வலியுறுத்தப்படும் ஒன்று. இருப்பினும் பக்தீன் ஆசிரியரின் கட்டுப்பாட்டையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். பலகுரல்தன்மை கொண்ட நாவல்களே ஒருகுரல் நாவல்களைவிடச் சிறந்த கலைத்தன்மை உடையவை என்று வலியுறுத்துகிறார். இதனால் பன்மைத்தன்மை வாய்ந்த பிரதிகளே சிறந்தவை எனக் கருதப்படும் நிலை உருவாகியது.

ஷ்க்ளாவ்ஸ்கி, தொமாஷவ்ஸ்கி, ஐகன்பாம் ஆகியோருடைய தூய உருவவாதம் தொடக்க நிலை என்றால், முகராவ்ஸ்கி, யாகப்சன் முடிபுகள் மத்தியநிலை என்றும், பக்தீன் கருத்துகள் ரஷ்ய உருவவாதத்தின் இறுதிநிலையைக் குறிப்பவை என்றும் நாம் கருதலாம். ரஷ்ய உருவவாத விளக்கம், சாதாரண நிலையிலிருந்து விலகிய, அசாதாரண அமைப்பைக் கொண்ட ஒன்றையே இலக்கியமாக ஏற்பது போலத் தோன்றுகிறது. ஆனால் எல்லா இலக்கியங்களும் இப்படிப்பட்டவையா என்பது கேள்விக்குரியது. யதார்த்தவாதம் சார்ந்த இலக்கியங்களை இவ்விளக்கத்தின்கீழ்க் கொண்டு வருவது கடினம் என்றார்கள். ஆனால் யதார்த்தவாத இலக்கியத்திலும் முனனணிப் படுத்தல் இருப்பதை ரஷ்ய உருவவாதிகள் காட்டினர். ஷ்க்ளாவ்ஸ்கி, டால்ஸ்டாயின் கதைகளில் காணப்படும் பரிச்சயநீக்கத் தன்மையை எடுத்துக்காட்டியுள்ளார்.

இலக்கியம் மேற்கட்டுமானத்தைச் சேர்ந்தது என்ற மார்க்சியவாதிகள் கருத்தை ரஷ்ய உருவவாதம் கேள்விக்கள்ளாக்கியது. மொழி என்பதும் அடிக்கட்டுமானத்தில் சேர்வதே என்றும், அதன் ஒரு வெளிப்பாடே பண்பாடு என்றும் கூறினர். அதேசமயம், ஓர் இலக்கியப் பிரதி ஒரு சமூகச்சூழலின் விளைவாக வெளிப்படும் எழுத்துமுறை என்பதை அவர்கள் மறுக்கவில்லை.